Politie verbouwereerd
Vandaag in de Volkskrant een klassiek voorbeeld van het omstander-effect: iemand die hulp nodig heeft, wordt gezien door tientallen mensen, maar door helemaal niemand geholpen. In de nacht van dinsdag op woensdag in de trein tussen Oss en Oss-West:
“[…] Kort na middernacht wordt hij in de rug aangevallen door een hem volledig onbekende man en om te beginnen enkele malen hard gestompt. […] In de volgende coupé wordt op de hulpvraag van het slachtoffer niet gereageerd door de andere passagiers. […] Op station West vlucht de man de trein uit, maar ook dan is hij nog niet van zijn belager af. […] Weer vraagt het slachtoffer passanten om hulp, en opnieuw is dat zonder resultaat. In een nabijgelegen straat krijgt de dader hem te pakken. Hij wordt enkele malen hard geslagen en geschopt. […]”
Politie Brabant-Noord zegt verbouwereerd te zijn door zoveel lethargie. “We weten best dat niet in iedere Nederlander een Jasper Schuringa schuilt, maar even de politie bellen was wel het minste geweest.”
Het probleem bij zoveel getuigen is dat de verantwoordelijkheid voor het bieden van hulp verdeeld wordt over teveel mensen. Die verantwoordelijkheid wordt als het ware in stukjes gehakt en verdeeld onder de toeschouwers. Iedereen voelt zich hierdoor maar voor een heel klein stukje verantwoordelijk – te weinig om in actie te komen.
Verder kijken mensen in dit soort situaties vooral naar de reactie van anderen: reageren de andere mensen niet op het incident? Dan zal het wel niet nodig of gepast zijn om in actie te komen.
Voor een interessant filmpje over het omstander-effect (bystander effect), klik hier.
Reageer
Commenting is closed for this article.